Worstenmaker Samuel Levie: 'Er gebeurt zoveel in Noord, voor mij is het nu echt Amsterdam'

In dit artikel:

Samuel Levie groeide op in Amsterdam en woont sinds drie jaar in Noord. De worstenmaker en columnist verhuisde daarheen nadat hij eerst met zijn gezin terugkeerde naar de Watergraafsmeer, de buurt waar hij als kind woonde. Een woning in Noord bood aanzienlijk meer ruimte voor hetzelfde geld. Bovendien ontdekte Levie er nieuwe restaurants, cafés en andere bedrijvigheid. Waar hij Noord vroeger nauwelijks als onderdeel van Amsterdam zag, voelt de wijk inmiddels volledig als zijn stad.

Het contact met oudere bewoners van Noord verloopt volgens Levie goed. Zijn Amsterdamse accent helpt daarbij, zegt hij, omdat mensen merken dat hij ook uit de stad komt. Zijn eigen terugkeer naar de Watergraafsmeer maakte hem tegelijk bewust van de sociale veranderingen daar. De basisschool die hij voor zijn kinderen bekeek, was veel minder gemengd dan de school uit zijn jeugd. Volgens Levie zijn veel sociale huurwoningen verkocht en kwamen er welgestelde jonge gezinnen voor in de plaats. Ook winkels uit zijn jeugd verdwenen en keerden later terug met een duurder aanbod.

Die ontwikkeling raakt aan een bredere zorg over de stad. Levie speelde vroeger met kinderen met Turkse en Marokkaanse achtergronden, maar zag hen na zijn terugkeer niet meer in de wijk. Hij vindt dat Amsterdammers elkaar steeds minder vanzelfsprekend ontmoeten en noemt de stad in toenemende mate gescheiden langs sociale en culturele lijnen.

Levie werd geboren in Oxford. Zijn Engelse moeder en Nederlandse vader ontmoetten elkaar bij een politieke protestbijeenkomst. Zijn vader werkte later bij de FNV en was gemeenteraadslid voor de PvdA. Via hem draagt Levie ook een zwaar familieverleden mee. Veel Joodse familieleden van zijn vader werden tijdens de Tweede Wereldoorlog vermoord. Zijn grootmoeder overleefde de oorlog doordat zij in een ziekenhuis werkte; zijn grootvader zat ondergedoken. Binnen het gezin werd daar nauwelijks over gesproken. Levie probeert die geschiedenis nu beter te begrijpen en onderzoekt de levens van familieleden die hij nooit heeft gekend.

In de Houthavens leidt hij samen met twee compagnons Brandt & Levie, dat vijftien jaar geleden begon. De oprichters kozen na een reis door Italië voor ambachtelijke worsten van dieren die beter waren gehouden, in plaats van industriële producten. Hun eerste verkoop vond plaats op een Amsterdamse markt. Dat een Joodse ondernemer varkensvlees verwerkte, riep daar bij sommige bezoekers weerstand op. Inmiddels maakt het bedrijf ook onder meer runderworst, soep en pastasauzen, die in speciaalzaken en supermarkten worden verkocht.

De omgeving van de fabriek veranderde ondertussen van industrieel gebied in een wijk met luxe woontorens en kantoren. Toch ziet Levie er nog steeds informele en ruwe kanten. Volgens hem heeft een stad zulke rafelranden nodig. Hij waarschuwt daarnaast dat stijgende vastgoedprijzen het voor lokale producenten steeds moeilijker maken om in Amsterdam te blijven. Een stad moet volgens hem niet alleen goederen en diensten afnemen, maar ook ruimte bieden aan bedrijven die er daadwerkelijk maken.

Levie noemt Amsterdam culinair veelzijdig dankzij de internationale bevolking, maar vindt het aanbod nog te sterk gericht op Franse, Italiaanse en Noord-Europese keukens. In vergelijking met Londen mist hij restaurants uit bijvoorbeeld Zuid-Azië en Noord-Afrika. Voor zijn eigen bedrijf kiest hij voor minder vlees van betere kwaliteit, omdat hij vooral de grote groep vleeseters wil bereiken.