Broeder Everardus Witte mogelijk zalig verklaard, wie was deze heilige Horinees?

In dit artikel:

Jan Witte, geboren in 1886 in Hoorn en opgegroeid in Alkmaar, trad later in het klooster en nam de naam broeder Everardus aan. Als jongen kwam hij in aanraking met de franciscaanse spiritualiteit via de Franciscuskerk in Hoorn, en volgde het pad van de Minderbroeders Franciscanen, die leven in armoede en service aan de armen centraal stellen. In het klooster vervulde Everardus twee ambachten die hem veel contact met mensen gaven: hij werkte als portier en bleef schilderen — vakkennis die hij eerder had geleerd bij schilder Kläsener in Alkmaar en die hij gebruikte voor religieuze kunst en beelden voor de geloofsgemeenschap.

Everardus kreeg in het leven en na zijn dood grote bekendheid in en rondom het klooster in Megen; hij werd er al snel het 'Heilig Bruurke van Megen' genoemd. Bezoekers kwamen naar de poort met hun zorgen en vroegen hem om gebed. Plebaan Vincent Blom, voorzitter van de kerkelijke rechtbank die het Nederlandse deel van het zaligverklaringsproces voert, vertelt dat Everardus “in grote eenvoud” leefde en vaak samen met mensen bad: “Nee, daar gaan we samen voor bidden.” Zijn devotie en urenlange gebeden op koude stenen maakten veel indruk. Na zijn overlijden werd hij in de kloostertuin begraven; zijn graf ontwikkelde zich tot een pelgrimsplek en er werd uiteindelijk een aparte grafkapel gebouwd. Tot op heden stoppen bezoekers briefjes met gebeden in de mouwen van zijn grafmonument.

De orde diende al in de jaren vijftig een verzoek tot zaligverklaring in; het proces lag enige tijd stil maar is recent hervat. In Nederland is een uitgebreide dossiersamenstelling bijna afgerond: onderzoekers bezochten cruciale locaties zoals zijn geboortehuis aan de Veemarkt 3 in Hoorn, de Koepelkerk en een muurschildering in de Sint Laurentiuskerk in Alkmaar waarop hij als misdienaar te zien is. Volgend jaar november wordt het volledige dossier naar het Vaticaan gestuurd. Voor een definitieve heiligverklaring is doorgaans een door de kerk erkend wonder op zijn voorspraak nodig, bijvoorbeeld een genezing; er zijn na zijn dood meldingen van zulke wonderen binnengekomen die onderdeel van het onderzoek zijn. Uiteindelijk besluit de paus over zalig- of heiligverklaring.