Van de redactie: Alkmaars akkoord vol redelijkheid, maar zonder rebellie

In dit artikel:

Afgelopen week is het nieuwe college van Alkmaar officieel geïnstalleerd: de wethouders traden aan tijdens een extra raadsvergadering in het stadhuis. Hoewel er kritiek klonk vanuit de raad, geldt er voorlopig een flinke beginselpauze: het college krijgt de ruimte om zijn programma te starten.

Het akkoord bevat stevige ambities, maar de meest omstreden maatregelen — duurdere parkeertarieven, meer 30 km‑zones en het terugschroeven van autoverkeer — leveren in de praktijk weinig strijd op. Veel van deze keuzes volgen namelijk landelijke kaders of zijn het gevolg van financiële nood, zodat Alkmaar weinig speelruimte heeft om af te wijken. Ook de zogenoemde spreidingswet rondom de opvang van asielzoekers dwingt tot uitvoering; daar kan de gemeente niet zomaar van afwijken.

Politiek gezien verliep de formatie niet zonder wrijving: eerdere stabiliteit binnen het oude college verdween door recente ontwikkelingen en enkele vertrekpunten bij wethouders, waardoor partijen zich opnieuw moesten schikken. De oppositie bereidde zich voor op scherpe kritiek, maar de nieuwe coalitiepartijen hielden elkaar stevig vast omdat er geen realistisch alternatief was. Daardoor kwam er een akkoord met veel compromissen en weinig rebelse keuzes.

Verschillende partijen reageren verschillend: GroenLinks–PvdA kan punten bij haar achterban scoren, onder meer rond een langzamer aangepakte Kanaalkade (raadslid Maaike Kardinaal bracht dit ter sprake). Voor de VVD zal het soms lastig zijn uit te leggen waarom ze instemden met maatregelen die hun achterban minder aanspreken; D66 en CDA lijken het akkoord gemakkelijker te kunnen verantwoorden als verantwoord bestuur binnen landelijke kaders. Lokale protestpartijen die vroeger vaker tegenstemden, spelen in deze coalitie geen doorslaggevende rol meer.

Kortom: Alkmaar pakt het professioneel aan maar zet geen radicale koerswijzigingen door. Veel beleid sluit aan op Den Haag en op financiële realiteit; lokale rebellie ontbreekt, en expliciete uitspraken tegen middelen als glyfosaat of volledige autoluwheid blijven uit omdat nationale regelgeving en praktische overwegingen grenzen stellen.