Statushouder Hassan was blij dat hij niet naar Castricum hoefde, en in Alkmaar kon blijven. Maar inmiddels woont hij weer tussen de vluchtelingen. 'Ik ben weer terug bij af'

In dit artikel:

Hassan Majdalany, een van de zogenoemde 'Castricumse statushouders', voelde anderhalf jaar geleden opluchting toen de gemeente Alkmaar de opvang van 54 statushouders overnam omdat Castricum niet op tijd woonruimte had geregeld en het oude azc aan de Picassolaan gesloopt moest worden. Die opluchting is verdwenen: acht van die overgenomen statushouders hebben nog steeds geen permanente woning en ervaren dat ze feitelijk terug zijn in asielopvang. „Ik woon gewoon weer een kamp,” zegt Hassan, die moe, boos en gefrustreerd is over de situatie.

De kern van het probleem ligt in het tekort aan geschikte woonplekken en de trage doorstroom van noodopvang naar reguliere huisvesting, waardoor vluchtelingen met een verblijfsvergunning blijven vastzitten in tijdelijke collectieve locaties. Gemeenten zijn verantwoordelijk voor het huisvesten van statushouders, maar de landelijke woningmarkt en gebrekkige voorbereiding van sommige gemeenten — hier Castricum — zorgen dat opvang niet altijd vlot omgezet wordt in zelfstandige huizen. De zaak illustreert hoe bureaucratische en structurele knelpunten in de woonopvang mensen met vergunning opnieuw in onzekerheid en slechte woonomstandigheden brengen.