'Soms koester ik nog wrok tegen Japanners'. Connie de Haan groeide op in een Jappenkamp en schrijft 'Een Indisch sprookje'

In dit artikel:

Connie de Haan (83) beschrijft in haar roman Een Indisch sprookje de familiegeschiedenis die begon toen zij als baby in een Japans interneringskamp terechtkwam. Het boek schetst zonder opsmuk de oorlogs- en postoorlogsjaren van Nederlanders in het toenmalige Nederlands-Indië en legt persoonlijke herinneringen vast die anders misschien zouden vervagen. De Haan, die na de oorlog met haar moeder naar Nederland terugkeerde, woont nu met haar man Hein Udo in Aerdenhout; in hun appartement herinneren een Indonesische kast en een schoolprent van Java nog aan haar vroege leven. Ze geeft ook toe dat ze “soms nog wrok koestert tegen Japanners”, een gevoel dat voortkomt uit de traumatische ervaringen van de kampperiode. Door haar verhaal wil ze de impact van die jaren op haar familie en op de Indische gemeenschap zichtbaar maken. Ter context: de Jappenkampen tijdens de Japanse bezetting in de Tweede Wereldoorlog stonden bekend om zware ontberingen en hebben blijvende sporen nagelaten bij veel Nederlandse Indonesiërs en hun nakomelingen.