Selita (43) moest en zou terug naar Amsterdam: 'De eerste nacht in mijn nieuwe huis ging ik slapen met zó'n smile op m'n gezicht'
In dit artikel:
Selita Blokland (43), geboren en getogen Amsterdammer uit de Westerparkbuurt, verhuisde vier jaar geleden met haar twee kinderen van Zuidoost naar Purmerend omdat ze dringend meer woonruimte nodig had. In Purmerend vond ze een gerenoveerde flat met drie slaapkamers via Woningnet; praktisch gezien bood die plek uitkomst voor haar gezin, en ze maakte er sociale contacten met andere alleenstaande moeders. Toch bleek de stad zich nooit echt als thuis te voelen: Selita bleef veel in Amsterdam komen en miste de buurtcultuur, familie en vrienden in Zuidoost.
Selita heeft eerder in Zuidoost gewoond en werkte er jarenlang als jobcoach voor jongeren met een afstand tot de arbeidsmarkt. Haar familie woont er nog steeds; toen haar zus ernstig ziek werd en haar moeder eveneens verhuisde naar de buurt, verschoof de balans en nam ze het besluit terug te keren. De uitvoering was complex: met behulp van woningruilsites organiseerde ze een driehoeksruil tussen drie gezinnen en diende maandenlang papierwerk en goedkeuringen van woningcorporaties af te handelen. Begin 2025 kon ze eindelijk terug naar een appartement in Zuidoost, dicht bij Nelson Mandelapark en haar naasten.
Financieel leverde de stap wel een tegenvaller op: door het nieuwe huurcontract steeg haar maandlast naar ongeveer €1.100, zo’n €300 meer, terwijl ze vindt dat de staat van het gebouw tekortschiet (defecte lift, overlast, asbest op het balkon). Desondanks overstijgt haar tevredenheid de nadelen; ze geniet van het sociale leven op straat, korte afstanden naar familie en groen, en meer stabiliteit voor haar kinderen. De verhuizingen en de periode van worsteling hebben haar ook persoonlijk veranderd: na een fase van zoeken voelde ze zich opnieuw krachtiger en meer zichzelf, mede dankzij de invloed van haar jonge dochter.
Kortom: Selita koos uiteindelijk voor nabijheid van familie en levenskwaliteit boven lagere woonlasten en ruimte in een buitenwijk. Haar verhaal illustreert hoe emotionele binding met een buurt en familiezorgen doorslaggevend kunnen zijn bij huisvestingskeuzes, ook als dat praktische én financiële offers vergt.