Mislukte panenka en ongelukkige handsbal; het net niet jaar van AZ
In dit artikel:
2025 was voor AZ een jaar van uitersten: glansrijke Europese optredens en individuele hoogtepunten wisselden af met pijnlijke missers, controverse en een dramatische bekerfinale. Onder leiding van Maarten Martens beleefde Alkmaar zowel triomfen als teleurstellingen die de club en haar aanhang lang zullen heugen.
Begin 2025 gaf vertrouwen: AZ schakelde Ajax uit in de achtste finale van de KNVB‑beker (2-0) en stond competitief tegenover het sterke PSV (2-2). In Europa zette de ploeg nog grotere stappen. AS Roma werd op bezoek met 1-0 verslagen dankzij een treffer van Troy Parrott en een keurige defensieve prestatie van Wouter Goes. In de Europa League liet AZ veel indruk achter tegen Galatasaray: een overtuigende 4-1 thuis en een degelijke 2-2 in Istanbul toonden dat Alkmaar ook tegen grote namen meekan. Tegen Tottenham Hotspur werd thuis nog gewonnen (1-0), maar in Londen bleek de Engelse ploeg net te sterk (3-1), waarmee het Europese avontuur ten einde kwam — teleurstellend, maar met aanzienlijke morele winst.
Naast die Europese glorie waren de binnenlandse momenten zwaar van emotie. Op 21 april stond de KNVB‑bekerfinale tegen Go Ahead Eagles in De Kuip geprogrammeerd als dé kans voor AZ om oude pijn (verloren finales) weg te poetsen. De wedstrijd was een thriller: AZ leek op weg naar succes na een benutte penalty van Parrott, maar in de extra tijd leidde een handsbal van Peer Koopmeiners tot een gelijkmaker en uiteindelijk penalty’s. De vijfmeterreeks verliep in het nadeel van AZ: doelman Jari de Busser van Go Ahead keerde twee penalties en daarmee verloor AZ niet alleen de beker, maar ook rechtstreeks het Europese ticket. De later behaalde play‑offs boden nog enige troost: plaatsing voor de voorrondes van de Conference League was alsnog veiliggesteld.
Een terugkerend schaduwthema was het penalty‑ongeluk. In het laatste duel van 2025 miste Sven Mijnans een strafschop — de vijfde opeenvolgende maal dat een AZ‑speler vanaf elf meter faalde. Dat patroon begon eerder in Enschede, waar Parrott in de 99e minuut besloot te stiften en miste. Die serie frustreerde supporters zichtbaar en leidde tot kritiek en onvrede langs de zijlijn.
Individuele verhalen markeerden het jaar verder. Wouter Goes profileerde zich als een gedreven, soms gecontesteerde verdediger: zijn strijdlust levert hem veel lof op, maar ook tegenstanders en analisten bekritiseren zijn theatrale en harde gedrag; in de bekerfinale escaleerde het tussen hem en Victor Edvardsen. Tegelijkertijd blonk aanvaller Mexx Meerdink uit met twee kunststukken — een late omhaal tegen NAC en een artistieke wip over de keeper van FC Vaduz — wat hem een Oranje‑selectie van bondscoach Ronald Koeman opleverde. Die beloning werd echter overschaduwd door een zware liesblessure op training, waar hij nog van revalideert.
Kortom: 2025 leverde AZ sportief aanzien en Europees prestige op, maar ook harde lessen in efficiëntie vanaf elf meter, discipline op het veld en kwetsbaarheid door blessures. De balans is een mix van hoop en werkpunten: er zijn tastbare successen om op voort te bouwen, maar ook duidelijke aandachtspunten voor de winterstop en het vervolg van het seizoen.