Met AZ mee naar Istanbul: verslag doen op de achterbank van een rokende, racende taxi
In dit artikel:
Stephan Brandhorst en collega Edward Dekker reisden in februari naar Istanbul voor de return tussen AZ en Galatasaray, na AZ’s ruime 4-1 thuiszege. Wat begon als een voetbalverhaal werd vooral een serie van onverwachte belevenissen: van hevige sneeuwval en glinsterende taxi’s tot strenge veiligheidsmaatregelen en een hectische avondspits.
Bij aankomst waarschuwde een medepassagier voor de zwaarste sneeuw in 25 jaar; die voorspelling bleek uit te komen. Vanaf het moderne vliegveld werden de verslaggevers naar een hotel bij de iconische Galatatoren gebracht. Een geplande opname met Groundhopper Cas — een 18-jarige fan die met zijn ouders was meegekomen — kon op de Grote Bazaar niet doorgaan met volledige camerabenodigdheden, omdat apparatuur bij de strenge controle werd geweigerd uit veiligheidsangst. Dat hield hen niet tegen om door smalle straatjes te dwalen, waar nieuwsgierige winkeliers en veel gebaren, thee en zoetigheden de toon zetten. AZ-sjaaltjes wekten grote belangstelling; lokale verkopers toonden trots Galatasaray- en Fenerbahçe-spullen, alles vriendelijk en met veel glimlach.
De reis naar het stadion liet het verschil tussen toeristisch Istanbul en het randsportieve gebeuren zien. Een taxirit naar het stadion werd kostbaar toen de meter 4.000 Turkse lira aangaf (ongeveer 80 euro). De avondspits en een uiterst fanatieke taxichauffeur — die toeterend, met telefoon en sigaret achter het stuur manoeuvreerde — zorgden voor een nerveuze rit. Het stadion zelf bleek een moderne constructie met een dak dat open stond, waardoor het veld onder een sneeuwlaag lag. AZ mocht, zoals gebruikelijk, een dag voor de wedstrijd in het uitstadion trainen, maar vanwege de omstandigheden vooral wat loopjes langs de lijn doen.
Bij de fanzone, vlakbij bezienswaardigheden als de Hagia Sophia en de Sultan Mehmet II-moskee, verzamelden zich 91 meegereisde AZ-supporters. Strenge politiecontroles en chaotische verkeerssituaties markeerden de weg naar het stadion; bussen kwamen nauwelijks door de straten en politievoertuigen raceten gevaarlijk dicht langs voetgangers. In het stadion was de sfeer intens: luidruchtige supporters, massaal gezang en wapperende sjaals, een oorverdovende stadionspeaker en een publiek dat zelfs op de perstribune voluit reageerde. Journalisten voelden de fanatieke energie letterlijk wanneer collega’s op bureau’s bonkten en stopcontacten uitvielen — alleen na verplaatsen kon er worden gewerkt.
Op het veld domineerde AZ grotendeels en scoorde tweemaal via Denso Kasius en Seiya Maikuma, maar Galatasaray maakte er twee doelpunten van en speelde het stadion trouw via het verrassend vaak gespeelde I Will Survive (Hermes House Band). De eindstand 2-2 volstond voor AZ om door te gaan op basis van het eerdere 4-1-resultaat; het totaalresultaat verzekerde AZ van de volgende ronde. De nachtelijke terugtocht bood nog één symbolisch beeld van de chaos: een taxi die met hoge snelheid een slagboom omver reed. De reis bleef Stephan en Edward bij als een mix van sportverslaggeving en culturele, soms absurd-komische ervaringen in een besneeuwd Istanbul.