Krasi (35) uit Bulgarije woont nu in Amsterdam: 'De eerste keer dat ik naar Nederland kwam, dachten ze dat ik slachtoffer was van mensenhandel'

In dit artikel:

Krasi Belishka (35) groeide op in Bulgarije, spreekt zeven talen en woont inmiddels vijf jaar in de Amsterdamse Watergraafsmeer. Ze studeerde eerst in Sofia en volgde daarna in Tilburg opleidingen in Global Law en Law and Technology. Haar keuze voor Nederland kwam voort uit haar wens om in Europa verder te studeren; van een verblijfsvergunning via haar Nederlandse ex-vriend was geen sprake, benadrukt ze, omdat Bulgarije al EU-lid was.

Na haar studie werkte Belishka als consultant en later als bedrijfsjurist. Ze koos bewust voor een Nederlandstalige werkomgeving en heeft inmiddels meer dan zes jaar ervaring in de juridische sector. Toch ervaart ze haar accent als een blijvende hindernis. Bij sollicitaties kreeg ze naar eigen zeggen te horen dat haar Nederlands of communicatievaardigheden onvoldoende waren. Daardoor kunnen buitenlandse vrienden met vergelijkbare opleidingen soms gemakkelijker carrière maken, omdat zij functies hebben waarin Nederlands minder belangrijk is.

In 2020 verhuisde ze vanuit Brabant naar Amsterdam, waar volgens haar meer te doen is en ruimte bestaat om jezelf te zijn. Ze was bovendien al jarenlang regelmatig in de stad te vinden bij Bulgaarse vrienden. Belishka vindt Amsterdam inmiddels drukker en competitiever dan vroeger, mede door de woningnood, hoge prijzen en de aantrekkingskracht van de stad. In Oost ervaart ze juist rust, gastvrijheid en een prettiger dagelijks ritme. Parken en de Omval behoren tot haar favoriete plekken.

Met humor vergelijkt ze Nederlandse trends met haar ervaringen uit Bulgarije. Lange rijen voor biologisch eten doen haar denken aan de wachtrijen van vroeger, toen producten daar schaars waren. Haar vader maakte natuurwijn en haar grootouders verbouwden hun eigen voedsel, waardoor ze naar eigen zeggen al biologisch leefde voordat dat in Amsterdam populair werd. Ook maakt ze grappen over het verschil tussen Nederlandse ‘directheid’ en haar eigen, volgens haar steviger Oost-Europese manier van communiceren.

Belishka vindt dat Nederlanders mensen uit Oost-Europa vaak in een beperkt hokje plaatsen. Zelf wordt ze geregeld voor Pools aangezien en merkt ze dat Oost-Europeanen snel met arbeidsmigranten worden geassocieerd. Bij haar eerste aankomst in Nederland werd ze op Schiphol door de marechaussee apart ondervraagd, omdat agenten vermoedden dat ze mogelijk slachtoffer van mensenhandel was. Ze begrijpt dat dit uit bescherming gebeurde, maar voelde zich op dat moment desondanks behandeld alsof ze iets verkeerd had gedaan.