Ik ken Elisabeth Schmitz alleen omdat ze dood is, zoals ik veel mensen pas leer kennen na hun overlijden. Via een verhaal in de krant

In dit artikel:

Anouk Kragtwijk reflecteert op haar ervaringen met overleden publieke figuren, zoals Prins Claus en Peter R. De Vries, en hoe hun dood haar interesse voor hun complexe levensverhalen wekte. Ze legt uit dat het kennen van iemands "zielenroerselen" kan leiden tot empathie, zoals blijkt uit het boek "Kijken in de Ziel," waarin psychiaters hun inzichten delen. Recentelijk kwam het nieuws van het overlijden van Elisabeth Schmitz, de eerste vrouwelijke burgemeester van Haarlem, die op 31 december stierf. Anouk benadrukt de tegenstrijdigheid van Schmitz' rol als vrouw in een machtspositie en de maatschappelijke relevantie daarvan. Schmitz, die ook staatssecretaris van Justitie was, maakte moeilijke beslissingen, zoals die van de Turkse familie Gümüş, wat vragen oproept over haar persoonlijke gevoelens en waarden. Anouk betreurt het feit dat ze deze complexe vrouw nooit persoonlijk heeft kunnen interviewen en vraagt zich af naar de emotionele worstelingen die Schmitz heeft doorgemaakt.