Rode, iconische Canta strijdt tegen slecht onderhoud en verhipping

In dit artikel:

De Canta bestaat dertig jaar en is lange tijd een vertrouwd beeld in Amsterdam: een klein, vaak rood invalidenautootje met een herkenbaar geluid dat veel autonomie bood aan mensen met een handicap — en later ook aan niet-gehandicapten. Het eerste exemplaar werd in 1995 ontwikkeld door Dick Waaijenberg, met technische input van TU Delft, Eindhoven en Twente. De naam bedacht een receptioniste van Waaijenberg; Canta betekent ‘zingen’ in het Italiaans.

De compacte auto maakte zelfstandige mobiliteit mogelijk zonder rijbewijs, bood bescherming tegen weer en wind, mocht op de weg en het fietspad rijden en kon gemakkelijk parkeren. Dankzij royale vergoedingen van de gemeente raakte de Canta vooral in Amsterdam wijdverspreid. Tot 2017 zijn zo’n vierduizend van de oorspronkelijke modellen gemaakt; daarna stopte de productie van de oer-Canta en verschenen nieuwe varianten met elektrische of benzinemotor.

NH brengt in de serie Vrijheid op Wielen een ode aan die oorspronkelijke Canta en zijn kleurrijke gebruikers: van zangeres Mira Thompson die door Amsterdam naar repetitie rijdt, tot Michel uit Beverwijk die in zijn rolstoel via de Canta naar vrienden in Den Haag of Hoor scheurt, en een heuse cantafamilie in Amsterdam-Noord die het karretje om praktische redenen gebruikt. Ook de uitvinder en een garagist in Badhoevedorp, die strijdt tegen roest en slecht onderhoud, komen aan bod.

Tegelijk staat de oer-Canta onder druk: verwaarlozing leidt tot roest en uitval, en het straatbeeld verandert door nieuwe, hippe elektrische voertuigen die de plek van de oude Canta dreigen over te nemen. Voor veel Amsterdammers blijft echter weinig op tegen de charme en het gebruiksgemak van de originele Canta.