Honderd kilometer afzien: "Eigenlijk is het iets onmenselijks"

In dit artikel:

Tijdens de achtste editie van de 100 van Leeghwater hebben ongeveer 250 deelnemers een wandeltocht van honderd kilometer door de Noord-Hollandse polders afgelegd. De wandelaars startten een dag eerder en moesten uiterlijk om 20.00 uur finishen in Zuidschermer.

Tot het laatste moment bleef het spannend of iedereen de tijdslimiet zou halen. Joke kwam uiteindelijk als laatste deelnemer binnen, minder dan een minuut voor de deadline. Twee vrijwilligers begeleidden haar tijdens de laatste meters. Na het behalen van haar laatste stempel en het ontvangen van haar medaille zakte ze uitgeput op de grond. Vooral de laatste twintig kilometer waren volgens haar een mentale strijd, omdat haar benen vanaf kilometer tachtig nauwelijks nog meewerkten.

Ook andere deelnemers beschreven de tocht als extreem zwaar, maar waren vooral trots en opgelucht. Veerle en Anouk, die vooraf tot ongeveer 48 kilometer hadden getraind, liepen de laatste meters op sloffen. Zij hadden onderschat hoeveel zwaarder honderd kilometer zou zijn. Agaath hield vol dankzij twee vriendinnen, terwijl Mitchell na kilometer dertig zijn groep moest laten gaan en later steun vond bij andere wandelaars. De lange, rechte stukken tussen Purmerend en Graft maakten de tocht voor hem extra zwaar.

Voor sommige deelnemers was de wandeling verbonden aan een persoonlijk doel. Maud zamelde geld in voor een vriendin met MS, die haar hond wil laten opleiden tot hulphond. Ze liep samen met twee vrienden en benadrukte dat ze elkaar tijdens moeilijke momenten door de tocht heen sleepten. Het gezamenlijke wandelen, de onderlinge steun en de gesprekken onderweg werden door veel deelnemers genoemd als een belangrijk onderdeel van de ervaring.

De oudste deelnemer was de tachtigjarige Jaap. Hij keerde terug nadat hij de route een jaar eerder door regen en slecht zicht niet goed had kunnen beleven. Ondanks de zware nachtelijke stukken liep hij de tocht zonder grote problemen uit. Een week eerder had hij ook al de Vierdaagse van Nijmegen gelopen en hij wil blijven wandelen zolang dat mogelijk is.

Organisator en grondlegger Jan de Reus liep zelf mee en wil het evenement bewust kleinschalig houden. Volgens hem zijn professionaliteit, plezier en persoonlijkheid de belangrijkste kenmerken van de tocht. Doordat iedereen tegelijk start maar in een eigen tempo loopt, ontstaan onderweg vanzelf ontmoetingen en onderlinge hulp. De organisatie wil daarom het deelnemersaantal niet verder uitbreiden.

Ook de vaste laatkomer Boefje haalde de finish, al moest hij na zijn aankomst nog snel zijn laatste stempel ophalen. Ondanks kapotte voetzolen bleef de sfeer bij de finish positief. De meeste deelnemers keken uit naar rust, een koud biertje en vooral een goede nachtrust.