Hoe gastvrij is West-Friesland? Vier ontmoetingen geven antwoord. 'Als je niets hebt om te delen, heb je altijd nog liefde te geven'

In dit artikel:

West-Friesland blijkt volgens een kleine proef verrassend gastvrij, al klinkt in het stuk ook de zorg door dat mensen elkaar minder makkelijk opzoeken dan vroeger. De krant test in Medemblik, Hoorn en Enkhuizen hoe bereid bewoners zijn om een onbekende te helpen of even een gesprek aan te knopen, tegen de achtergrond van de campagne van SIRE en de waarschuwing van de Wereldgezondheidsorganisatie dat eenzaamheid een serieus gezondheidsprobleem is.

De ontmoetingen verlopen vooral positief. In Medemblik laat de 92-jarige Gelland Steeman-Kemker zonder aarzelen toe dat de verslaggever even in haar schaduw komt zitten. Zij ziet gastvrijheid vooral als gezelligheid en een praatje maken. Op het stadsstrand van Hoorn reageren Carrie Hegeman en haar man Frans eerst wat verbaasd, maar blijven vriendelijk en vertellen dat ze thuis en in de buurt altijd openstaan voor contact en hulp. In de Enkhuizer Bloemenbuurt biedt Jifka Appel spontaan niet alleen een gevulde waterfles, maar zelfs een ijsje aan; voor haar betekent gastvrijheid klaarstaan voor anderen, ook al merkt ze dat mensen individualistischer zijn geworden. Sylvia Kuiper in Hoorn laat haar bankje ook meteen delen en benadrukt dat menselijk contact juist belangrijk is in een tijd waarin veel mensen zich terugtrekken, zeker sinds corona.

De rode draad is dat kleine gebaren — een bankje delen, water geven, een praatje maken — nog steeds vanzelfsprekend kunnen zijn. Tegelijk klinkt het gemis aan laagdrempelig contact van vroeger: de open deur, de kroeg als ontmoetingsplek, het spontane aanbellen. De conclusie van het artikel is dat vriendelijkheid in de regio nog leeft, maar dat die broze sociale gewoonte onder druk staat.