Hoe een handbalclub uit een klein Noord-Hollands dorpje landskampioen werd
In dit artikel:
Een dorp van iets meer dan tweeduizend inwoners schreef sportgeschiedenis: VZV uit ’t Veld veroverde in 2025 voor het eerst in de clubgeschiedenis de landstitel bij de vrouwenhandbalsters. Het succes kreeg extra lading doordat het kleine Noord‑Hollandse team daarmee de hegemonie van de grote steden doorbrak; voor het eerst in bijna tien jaar kwam de kampioen niet uit een stedelijke topclub.
Centrale figuur achter de doorbraak is trainer Edwin Janssen, een Limburger die in maart 2024 door verslaggever Frank van der Meijden werd gevolgd. Janssen maakte elke week de rit van ruim 250 kilometer naar ’t Veld en verbleef meerdere nachten per week in een eenvoudig boerderijtje tussen koeien en schapen, waar hij trainingen bedacht en tegenstanders analyseerde. Zijn overtuiging dat VZV grote stappen zou zetten, leidde ertoe dat hij de uitdaging aanging — tot verbazing van familie en vrienden.
Sportief bouwde VZV gedoseerd omhoog. In Janssens eerste seizoen eindigde de ploeg als derde in de reguliere competitie en verzekerde zich opnieuw van Europees spel, wat aangaf dat VOC Amsterdam en Venlo — de gebruikelijke grootmachten — niet onverslaanbaar waren. In het seizoen 2024/25 viel het speelveld verder uiteen: Venlo verloor iets van uitstraling en VOC kreeg vlak voor de start te maken met een verrassende wisseling van hoofdcoach. VZV profiteerde: van de eerste veertien duels werden er twaalf gewonnen, waardoor het team begin januari als koploper de winterstop inging.
De kracht van VZV blijkt niet alleen uit cijfers maar ook uit de dorpscultuur rondom de club. Vrijwilligers, oud‑leden, jeugdspelers en trouwe fans vullen de sporthal, trommelen mee en verzorgen vrijwel alles rond de wedstrijden. Janssen benoemt die betrokkenheid als cruciaal: iedereen heeft een rol en bij goede resultaten gaat iedereen nét dat stapje extra. NH Sport besteedde voorafgaand aan de finales uitgebreid aandacht aan de handbalkoorts in de omliggende dorpen, met reportages over versierde tuinen, fanatieke supporters en lokaal talent.
In de kampioensgroep draaide VZV op volle toeren: alle zes duels werden gewonnen, waaronder beide confrontaties met VOC. SEW uit Nibbixwoud won de andere groep, waarna de finale tussen VZV en SEW onvermijdelijk uitverkochte speelplaatsen opleverde. De beslissende derde wedstrijd vond plaats in Sporthal De Bloesem in Wognum; een kolkende ambiance, volle tribunes en een massale uitvakscène ondersteunden het volksfeest. VZV maakte daar het karwei overtuigend af en kroonde zich tot landskampioen.
Janssen, die eerder had gezegd dat hij een driejarig plan had opgesteld om om het kampioenschap mee te doen, kon het resultaat nauwelijks bevatten: de titel kwam al na twee jaar. Voor verslaggever Van der Meijden staat 2025 dan ook in het teken van VZV: een opmerkelijke triomf van een kleinschalige, hechte club waar gedreven vrijwilligers en een toegewijde trainer samen een landelijke primeur bewerkstelligden.