De speciale kijk op de werkelijkheid van kunstenaar Job Koelewijn: "Wat ik om mij heen zie, intensiveer ik"

In dit artikel:

De Amsterdamse beeldend kunstenaar Job Koelewijn heeft zijn werk uit de periode 1990-2025 gebundeld in een omvangrijke pocket. Verandering en beweeglijkheid vormen zijn levensmotto; herhaling probeert hij juist te vermijden. Al twintig jaar begint hij iedere dag met drie kwartier hardop lezen, waarvan hij opnames maakt. Met de cassettebandjes die daaruit voortkwamen, maakte hij verschillende kunstwerken.

Koelewijn vestigde in 1992 zijn naam met zijn afstudeerproject aan de Rietveldacademie. In plaats van zijn schilderijen te tonen, liet hij zijn moeder en drie tantes, gekleed in Spakenburgse klederdracht, het Rietveldpaviljoen schoonmaken. De onverwacht drukbezochte performance leidde tot internationale belangstelling. Musea in Frankrijk en Duitsland vroegen hem het project te herhalen, maar dat weigerde hij omdat herhaling de betekenis van het oorspronkelijke werk zou aantasten.

Enkele jaren later maakte hij in de Amsterdamse galerie van Fons Welters een opening ter grootte van een voetbaldoel in de achterwand, met uitzicht op de tuinen. Het project kreeg wereldwijd aandacht en leverde hem een beurs voor New York op. Daar maakte hij onder meer een foto van balancerende dienbladen tussen wolkenkrabbers en bedacht hij ‘mobiele bioscopen’: gesloten ruimten waarin bezoekers door een opening naar de buitenwereld kijken, begeleid door filmmuziek. Vooral in China trok deze kunstvorm veel belangstelling.

Een ernstig auto-ongeluk op zijn 21e, waarna hij opnieuw moest leren bewegen en communiceren, bepaalde zijn keuze voor het kunstenaarschap. Hij vocht zich uit een rolstoel en werd toegelaten tot de Rietveldacademie. Momenteel werkt hij aan ‘Focus’ voor de beeldentuin van het Kröller-Müller Museum: een cirkel van lantaarnpalen die waarschijnlijk volgend jaar op de Veluwe te zien zal zijn.