De eerste woorden in Amsterdam van kunstenaar Katharina: 'Een naam als Josje vind ik problematisch'

In dit artikel:

Katharina Spitz (32) is een textielkunstenaar uit Langenfeld (tussen Keulen en Düsseldorf) die sinds 2016 in Amsterdam woont. Ze verhuisde naar Nederland uit liefde nadat ze haar partner via Couchsurfing ontmoette; aanvankelijk leerde hij haar basiszinnen Nederlands en inmiddels spreken ze thuis vrijwel alleen nog Nederlands. Spitz volgde Couture tailoring in Düsseldorf en studeerde experimenteel textiel- en modeontwerp in Berlijn.

Haar werk verbindt ambacht met maatschappelijke thema’s: ze maakt feministisch geïnspireerde projecten en geeft workshops tegen radicalisering en polarisatie. Als nieuwkomer in het Nederlands viel haar taalgebruik op en dat leidde zowel tot grappige misverstanden (ze verwisselde eens het woord voor ‘peper’ met ‘paper’) als tot scherpere observaties over taalkundige gewoonten. Ze stoort zich aan bijvoorbeeld vrouwelijke naamvormen die in het Nederlands vaak als verkleiningen van mannennamen verschijnen; volgens haar reproduceren zulke structuren onbedoeld patriarchale beelden en beïnvloeden ze hoe we denken over gender.

Momenteel werkt ze aan een project over het ouder wordende vrouwelijk lichaam met de werktitel I want a poem I can grow old in, een verwijzing naar een gedicht van Eavan Boland; met het project wil ze bijdragen aan een wereld waarin vrouwen vanzelfsprekend oud mogen worden, en daarbij onderzoekt ze hoe woordkeuze en taal die wens mede vormgeven.