De dijk bij Petten 'was altijd net iets minder mooi' dan de rest van de zeewering

In dit artikel:

De Hondsbossche Zeewering beschermde Petten en het achterland eeuwenlang tegen de zee. Het dorp was daarvoor al meerdere keren door stormvloeden en kusterosie verwoest. In de middeleeuwen kwam een groot deel van de bevolking om toen een vloedgolf het dorp overspoelde en de kerk instortte. Ook het later herbouwde Petten verdween aan het einde van de achttiende eeuw geleidelijk in zee; resten van de oude kerk liggen nog buitengaats.

De huidige zeewering werd aan het einde van de negentiende eeuw aangelegd. De eerste zanddijk bleek niet bestand tegen zware stormen en werd daarom vanaf 1880 bekleed met basaltblokken. Daarna volgden meerdere verhogingen en versterkingen. De zeewering bestond oorspronkelijk uit de Hondsbossche Zeewering en de afzonderlijk onderhouden Pettemer Zeewering. Pas in 1990 nam het hoogheemraadschap ook het beheer van die laatste dijk over.

Ongeveer tien jaar geleden werd de kust opnieuw ingrijpend versterkt. Aan de zeezijde werd veertig miljoen kubieke meter zand opgespoten, waardoor tussen Petten en Camperduin de Hondsbossche Duinen ontstonden. Tijdens een fietstocht langs de kust bespreken conservator Jesse en waterschapshistoricus Diederik Aten de geschiedenis van de dijk en het nieuwe landschap, dat inmiddels natuurlijk oogt en het dorp tegen toekomstige overstromingen moet beschermen.