De architectuur van Oostenburg, in Amsterdam-Centrum, past bij de buurt, maar het is wel érg ongezellig

In dit artikel:

Oostenburg in Amsterdam nadert zijn voltooiing, maar de nieuwe woonwijk heeft nog weinig levendigheid. Een uitzondering is het Liesbeth List Huis op het Tonia Stieltjesplein, dat begin juni werd geopend door de dochter van de zangeres. Het huis biedt woonruimte aan oudere, chronisch zieke of dementerende kunstenaars. Het ontwerp van bureau Maken sluit met een metalen gevel, zaagtanddak en industriële uitstraling aan bij de geschiedenis van machine- en scheepsbouw in het gebied. Een sociëteit, zorgvoorzieningen, een medisch steunpunt en een café maken het gebouw bovendien toegankelijker voor de omgeving.

Ook het nog niet opgeleverde project De Oosterlingen moet bijdragen aan de identiteit van Oostenburg. Ontwikkelaar Being en MVRDV realiseren zeven verbonden bouwblokken met uiteenlopende materialen, waaronder hout, baksteen, hergebruikte gevelbekleding en keramiek. Een belangrijk onderdeel van het oorspronkelijke ontwerp, een glazen toren met veel groen, werd door technische en financiële beperkingen vervangen door een keramische variant. Dat roept vragen op, omdat de tender op het eerdere concept was gebaseerd. De nadruk ligt nu vooral op duurzaamheid, demontabele geveldelen en buitenruimtes. De hoge bouwdichtheid zorgt er tegelijk voor dat winkels en andere voorzieningen in de plinten moeilijk publiek trekken.

De voormalige Werkspoorhal kreeg uiteindelijk geen markthal of padelcentrum, maar een vestiging van Big Gym. De sportschool behoudt elementen van het industriële interieur, zoals oude kolommen en leidingen, maar de donkere inrichting maakt contact tussen bezoekers volgens de beschrijving nauwelijks mogelijk. Daarmee levert de hal wel sportfaciliteiten, maar weinig extra ontmoetingsruimte op.

Na de zomer worden de Van Gendthallen naar verwachting geopend. Met een restaurant, een museum van ontwerperscollectief Drift en start-ups moeten zij de wijk alsnog meer activiteit bezorgen.