André Nuyens schrijft oorlogsboek met schoolkinderen: "Wat zouden jullie doen?"
In dit artikel:
Schrijver André Nuyens publiceerde recent het boek Wit op zwart, een verzameling van acht waargebeurde oorlogsverhalen waarin kinderen en jongvolwassenen centraal staan. Voor dit project werkte hij samen met vijf scholen in Heiloo; leerlingen uit groep 7 en 8 droegen actief bij aan de uitwerking van de verhalen en zullen bij de presentatie in de bibliotheek van Heiloo aanwezig zijn. Nuyens bezocht klassen met deels uitgewerkte verhalen en vroeg de kinderen mee te denken over hoe personages zich zouden gedragen in moeilijke situaties, waardoor het perspectief van jongeren verweven raakt met historische bronstof.
De helft van de verhalen speelt in de regio Noord-Holland: Oudorp, Hoorn, Alkmaar en Broek op Langedijk komen in het boek voor. Nuyens plaatst persoonlijke en lokale elementen in de schijnwerper — zijn vader, Frans Nuyens, speelde bijvoorbeeld een rol in het verhaal over de St. Jozefschool in Oudorp, die tijdens de bezetting werd gevorderd. Er zitten ook twee wandelroutes in het boek (Hoorn en Alkmaar), zodat de geschiedenis letterlijk een plek krijgt in het landschap.
Een opvallend verhaal is dat van Elias Vlessing, een Joodse jongen van twaalf die onderdook in een molen in Broek op Langedijk. Hoewel hij uiteindelijk ontsnapte en de oorlog overleefde, verloor hij zijn ouders; het verhaal combineert gevaar, avontuur en een onderliggende toon van angst en verlies. Ook ingewikkelde en ongemakkelijke figuren komen aan bod, zoals de verzetsvrouw Franci Siffels die informatie doorspeelde aan de bezetter — Nuyens wil hiermee laten zien dat de werkelijkheid vaak gelaagd is en niet simpelweg zwart-wit.
Als historicus-romanschrijver baseert Nuyens zich op feiten maar voegt hij dialogen en logica toe om gebeurtenissen invoelbaar te maken: "Feiten zijn feiten", aldus Nuyens, maar de schrijver vult in wat mensen mogelijk tegen elkaar zeiden. Zijn bedoeling is jongeren te betrekken bij het oorlogsverleden, nuance te bieden en hoop te laten spreken te midden van het trauma dat al tachtig jaar voortduurt.