Ahmed (29) wil nóóit meer in Purmerend wonen: 'Ik had continu het gevoel: ze moeten me hier niet'
In dit artikel:
Ahmed Mgharfaoui (29) groeide van zijn achtste tot zijn 24ste op in Purmerend, maar voelde zich daar nooit echt thuis. Als kind verhuisde hij met zijn ouders vanuit Molenwijk in Amsterdam-Noord naar Purmerend omdat zijn ouders een rustigere, veiliger woonomgeving en een eengezinswoning met tuin wilden. Voor Ahmed betekende dat aanvankelijk veel buitenspelen en rust, maar in zijn tienerjaren veranderde de ervaring: hij werd vaker geconfronteerd met racistische opmerkingen en bevooroordeelde behandeling in winkels en op school, iets wat zijn gevoel van buitenstaander-zijn versterkte.
Op de middelbare school had Ahmed het moeilijk. Waar hij op de basisschool goede cijfers haalde, kreeg hij op de middelbare school te maken met lagere verwachtingen en beperkte kansen — hij werd naar vmbo-t verwezen en heeft uiteindelijk negen jaar over zijn middelbare opleiding gedaan, via vmbo-t en havo naar vwo op volwassenenonderwijs. Hij gelooft dat zijn migratieachtergrond en het opleidingsniveau van zijn moeder onbewust een rol hebben gespeeld in die loopbaan.
Telkens wanneer hij in Amsterdam was bij familie in Noord of Zuid, voelde hij zich opener en vrijer: Amsterdammers leken volgens hem nieuwsgieriger en progressiever, en hij ervoer er minder uitsluiting. De politieke kleur van Purmerend (met PVV als grote partij bij verkiezingen) gaf hem het gevoel dat zijn plaats daar bevestigend werd afgewezen. Zijn moeder — geboren in De Pijp en onlangs overleden — deelde zijn heimwee naar de stad; zijn vader, afkomstig uit Casablanca, maakte zich vooral praktische zorgen over kosten en zag weinig verschil tussen steden.
Op zijn 23ste verhuisde Ahmed toen hij aan de VU ging studeren meteen terug naar Amsterdam. De eerste eigen studentenkamer op de campus was voor hem het moment van opluchting: “Vrij. En: thuis.” Daarna woonde hij vijf jaar op Uilenstede in Amstelveen, wat hij saai vond maar toch beter dan Purmerend. Door leeftijdsverschil met medestudenten had hij weinig aansluiting binnen de universiteit, maar hij bouwde een sociaal leven op via een platform voor ex-gelovigen (hij ontdekte dat hij niet gelovig is) en vooral door dansen — bachata gaf hem een community en binnenkort wil hij zelfs zelf lesgeven.
Momenteel heeft Ahmed een tussenjaar voor hij met een master in biomolecular sciences begint; hij hoopt later in een laboratorium te werken. Hij woont nu zelfstandig in Bos en Lommer, geniet van de cafés en de nabijheid van zijn dansschool, maar maakt zich zorgen over de toekomst van de stad. Het “veryuppen” van Amsterdam — gentrificatie en verdringing van oorspronkelijke bewoners — raakt hem: hij voelt zich bedreigd door nieuwe, rijkere stedelingen die buurten veranderen en woonruimte duurder maken. Zijn plan is om via sociale huur te proberen in de stad te blijven (hij staat al negen jaar ingeschreven en heeft veel zoekpunten), anders te sparen voor de vrije sector of eventueel samen te wonen.
Ahmed heeft geen hang naar centrumglamour of dure wijken; zijn voorkeur gaat uit naar een plek met nostalgische binding aan Amsterdam-Noord, bijvoorbeeld het buurtje achter het Mosveld. Terug naar Purmerend wil hij niet: hij associeert de stad met vervreemding en saaiheid en zegt liever op weinig vierkante meters in Amsterdam te leven of zelfs naar het buitenland te verkassen dan daar opnieuw te settelen.
Context: Ahmeds verhaal illustreert hoe woonkeuzes van ouders, lokale discriminatie en onderwijskeuzes elkaar kunnen beïnvloeden, en hoe stadservaring, identiteit en betaalbaarheid samen bepalen of iemand zich ergens thuis voelt. Zijn twijfel en strijd rond gentrificatie en toegang tot betaalbare woningruimte zijn herkenbaar voor veel jonge stedelingen.